اعتصاب یکروزه؛ چرا کافی نیست؟
نقدی صریح بر بیمسئولیتی احزاب و ضرورت بازگشت به ارادهٔ ملت
تجربهٔ مبارزاتی ملت کورد و مردم ایران بارها ثابت کرده است که اقدامات مقطعی، نیمبند و فاقد تداوم، هرگز قادر به مهار یاغیگری و خشونت ساختاری جمهوری اسلامی نبودهاند. اعتصاب سراسریِ یکروزه، اگرچه در ذات خود اقدامی اعتراضی و مشروع است، اما در برابر رژیمی که حیاتش بر سرکوب، کشتار و بحرانسازی بنا شده، بهتنهایی پاسخگو نیست.
اتحادیە انقلابیون کوردستان و سازمان یاری کورد با آگاهی کامل از این واقعیت، فراخوان اعتصاب را نه بهعنوان یک حرکت نمادین، بلکه بهمثابه آغاز یک مسیر مبارزاتی سازمانیافته مطرح کردند. اما آنچه بار دیگر مانع شکلگیری یک فشار واقعی بر رژیم شد، نه ناتوانی مردم، بلکه ناهماهنگی، خودمحوری و بیمسئولیتی احزاب سیاسی در قبال وضعیت فاجعهبار داخل کشور بود.
واقعیت تلخ این است که بسیاری از احزاب و جریانهایی که امروز از امکانات، مکان امن، پشتوانههای مالی و روابط سیاسی برخوردارند، همیشە از تصمیمگیری تاریخی:
از همکاری عملی سر باز زدند،
منافع حزبی را بر ضرورت ملی ترجیح دادند،
و مسئولیت مستقیم خود در قبال جان مردم را نادیده گرفتند.
این خلأِ عامدانه، تنها یک نتیجه داشت:
تنها ماندن مردم در داخل، در برابر ماشین سرکوب رژیم.
در شرایطی که امکاناتی کە در دست احزاب مرکز گفتگو و همکاری شش حزب و گروهک پاک بودە است هماهنگی میان مردم و خارج کە شعاری توخالی چندان سالە احزب بەنام خبات شارو شاخ بودە میتوانست توازن فشار را به زیان رژیم تغییر دهد، نیروهایی که توان و امکان کنش مؤثر داشتند، از انجام وظیفه تاریخی خود بار دیگر امتناع کردند. این امتناع، صرفاً یک «اشتباه سیاسی» نیست؛ بلکه در عمل، همدستی خاموش با تداوم عمر این رژیم محسوب میشود.
هر بار که فرصت همافزایی از دست میرود، هر بار که اختلافات درونی بر ارادهٔ جمعی غلبه میکند، بهای آن را مردم با زندان، شکنجه و اعدام میپردازند.
هیچ نیرویی ـ چه داخلی و چه خارجی ـ نمیتواند سرنوشت ملتی را تغییر دهد، اگر خود آن ملت به نیروی آگاه، متحد و مستقل تبدیل نشود. تجربهٔ تاریخ نشان داده است که هر تغییری که از بیرون و بدون اتکا به ارادهٔ مردم تحمیل شود، نه پایدار است و نه مردمی.
آزادی، محصول معاملههای پشتپرده نیست؛
آزادی، نتیجهٔ مبارزهٔ آگاهانه، مسئولانه و متکی به مردم است.
اتحادیە انقلابیون کوردستان و سازمان یاری کورد بار دیگر تأکید میکند:
اعتصاب، اگر جدی، مستمر و هماهنگ نباشد، به نتیجه نمیرسد؛
احزاب باید پاسخگوی عملکرد و ترکفعل خود باشند؛
و آیندهٔ مبارزه، تنها زمانی روشن خواهد بود که ملت، نه احزاب، محور تصمیمگیری و کنش سیاسی باشد.
تاریخ، سکوت و بیعملی امروز را فراموش نخواهد کرد.
اتحادیە انقلابیون کوردستان و سازمان یاری کورد
